Vitamin Öğretmen Portalı

Belki buradan konuşacağım, neyse…

Çok teşekkürler...

İlk olarak bu davet için Sebit’e ve TED'e teşekkür ederim…

Belki yüze yakın ülkeyi ziyaret etmişimdir

ama bu Türkiye’ye ilk gelişim.

Hiç buraya gelmemiştim; gerçekten benim için şaşırtıcı…

Ve gerçekten çok güzel iki gün geçirdim.

Sebit'i,TED kampüsünü ziyaret etmek gerçekten çok hoştu.

Nasıl çalıştığınızı ve okulunuzun nasıl işlediğini görmek…

“‘Nasıl’, ‘Ne’den daha mı önemli?” başlığı altında konuşmayı planlıyordum,

ama sunumumu yeniden düzenledim

çünkü bu konu,bugün zaten çok tartışıldı.

O nedenle biraz gelecekte öğretmenlerin

ve öğrencilerin öğrenim görecekleri öğrenim alanlarından

veya öğrenim ortamlarından bahsedeceğim.

Kendi hakkımda biraz bilgi vereyim.

Helsinki, Finlandiya’dan geliyorum.

Önce eğitim fakültesinde okudum.

Tampere Üniversitesi, Eğitim Fakültesinde Öğrenim Bilimleri...

Ve bu 1990’ların başıydı

ve daha sonra web tasarımcısı oldum.

Okullar için veya eğitim amacıyla farklı türde web siteleri,

uygulamalar tasarlıyordum.

O noktada kendime “tasarımcı” demiyordum

ama bir noktada gerçekten tasarımcı olduğumu

ama tasarım hakkında hiçbir şey bilmediğimi fark ettim.

Sonrasında Güzel Sanatlar ve Tasarım Okulunda yüksek lisans yaptım

ve orada çalışmaya başladım.

Doktoramı da orada tamamladım.

Ve şimdi o okulda profesörüm.

Başlangıç olarak,

tasarımcılar olarak tasarımda sanatgeleneğinden tasarıma yaklaştığımızda,

yani mühendis bakış açısından değil

veya 'politikacı da tasarımcıdır' politik görüşünden değil,

geçmiş ve gelecek deneyimlere odaklanırız.

Kullanıcının, aygıtın veya sanat eserinindeneyiminin nasıl olacağını hayal ederiz.

Ve onları tasarlarız.

Ve bence bu epey ilginç ve önemli bir nokta…

Deneyimler ve gelecek hakkında düşünürüz.

Ben aslında Finlandiya hakkında birkaç söz ile başlamayı düşünmüştüm.

Finlandiya hakkında ne kadar bilgiye sahipsiniz bilmiyorum.

Oldukça küçük bir ülke…

Genellikle teknoloji konferanslarına gittiğimde edindiğim izlenimlere göre

insanların Finlandiya hakkında bildikleri şunlardan ibaret:

Nokia, bir Finlandiya şirketidir.

Yılda 350 milyon cep telefonu satıyorlar ki bu harika…

Yani her saniye on bir - on iki telefon satıyorlar.

Bu sanırım işin büyüklüğü hakkında bilgi veriyor.

Finlandiya'nın teknoloji alanında tanınmasının nedenlerinden biri de Linux.

Linus Torvalds, 1990’ların başında Helsinki Üniversitesi’nde öğrenciydi

ve Linux olmasaydı bugün internetimiz olmayacaktı, olamazdı.

İnternet sunucularının %80'i ve süperbilgisayarların %90'ı Linux kullanıyor.

Medya çevrelerinden çoğu insan,

gençler için bir tür Fin sanal Avatar ortamı olan Habbo Hotel’i bilebilir.

Dünyada 200 milyonu aşkın kullanıcısı var.

Ve çok yakın zamanda, geçen yıl sanırım

dünyadaki en çok satan mobil oyun olan Angry Birds

sadece iPhone için 20 milyon adet satıldı ve hızla büyüyor.

Ve tabi daha sonra eğitimciler arasında

Finlandiya sıklıkla iyi sonuçları ile bilinir.

OECD PISA çalışmaları…

Finlandiya yıllardır birincidir.

Şimdi ikinci olduğumuzu düşünüyorum ve hatta bazı kategorilerde üçüncü…

Ve bu çok ayıp...

Daha fazla çalışmalı ve birinci sıraya geri dönmeliyiz.

Tam bilmiyorum,

PISA’nın eğitimin kalitesi hakkında çok belirleyici olduğunu düşünmüyorum,

ama bir şekilde ilgisi var…

Evet, sadece son birkaç bilgi:

Nüfus gerçekten az, cep telefonu her yerde,

2.000.000 adet geniş bant internet bağlantısı,

politik olarak çok ilginç olansa

kanunda internet vatandaşlar için bir hak olarak belirtilmiş

ve hatta her evdeki bağlantı hızının

en az saniyede 1 megabayt olması gerektiği bile tanımlanmış…

Ve İsveç, Norveç, Danimarka ve İzlanda’nın yanı sıra bir İskandinav ülkesi…

İki dilimiz var; Fince ve İsveççe…

Peki, tamam, bugünkü gündemimde genel olarak

eğitim ve öğretimden bahsetmeyi düşündüm.

Bilgi toplumuna ve dijital kültüre biraz değinmeyi

ve son olarak açık öğretim / açık öğrenim hakkında

öğrenim ortamları bakış açısından konuşmayı…

Fiziksel ortamları kastediyorum: okul binaları ve sınıflar…

Sanırım hepiniz bu resmi tanımışsınızdır.

Atina’dan bir okul resmi…

Ve ilginç olan, bu kesinlikle Akdeniz kültürü...

Bir tür üniversite modeli, akademi...

İnsanların, özgür insanların hiçbir şekilde bugün yaptığımız şekilde

örgün eğitimi tartışmadığı yerler…

Tabi ki bu resim, garip bir Raphael resmi

çünkü insanları saray gibi bir yerde gösteriyor.

Tabi ki Atina Okulu dışarıda, bahçede…

Bu, bir Fin okulunun resmi…

Daha sonra modern zamanlara geliyoruz

ve birçok insan tarafından okulun bugünkü bildiğimiz adıyla

endüstriyel toplumlar dönemini fazlasıyla temsil ettiği söyleniyor.

Öğretim verdiğimiz yolu düşünürsek,

okullar bir şekilde montaj hatları gibi organize edilmiştir.

Çocukları belli yaş gruplarına göre belli sınıflara yerleştiriyoruz,

aynı fabrikalardaki gibi,başka bir yere gitme vakti geldiğinde

çalan bir zilimiz var.

Ve bu endüstriyel toplumun bir modeli…

Bu uzun bina kırsal bir kesimde

ve fabrikadan ziyade daha fazla bir Fin kır evine benziyor,

ama bence mimarisi ne zaman inşa edildiğini gösteriyor.

Finlandiya çok ama çok kırsal bir ülkeydi,

hâlâ endüstriye değil tarıma sırtını dayıyordu.

Yani bu binalar ve çevre bizim kültürümüzü yansıtıyor.

Yaşam şeklimizi ve endüstrilerimizi de...

Yani çok yakın zamanda bilgi tekeli,

okullardan ve üniversitelerden medyaya geçti.

Ve tabi ki, televizyon ve kitle iletişimi vardı,

ama şimdi ilk defa oradaki yerel gazetemi mi okuyacağım

yoksa New York Times'ı mı okuyacağım seçebiliyorum.

İngilizcem her gün New York Times okuyacak kadar iyi

ve genç çocuklar için

bunun bir zamanlar mümkün olmadığı gerçeği gerçekten garip…

Ve bence daha yaşlı jenerasyonlar için de

insanlara bilgi sağlayabildiğimiz

yüzlerce kanalımızın olmasının anlaşılması gerçekten güç...

Ve okullar da bu devrimin bir parçası…

Yani medya devrimi ve eğitim devrimi bir arada yürüyor.

Ve tabi ki MIT Açık Dersleri bunun bir örneği,

dünyanın en iyi profesörlerinin dersleriniçevrimiçi olarak izleyebiliyorsunuz.

Bence bu, bize ve okullarda,

üniversitelerdeki bugünkü öğretim tarzımıza meydan okuyan bir yaklaşım...

Ve şimdi soru geliyor:

"bilgi sadece bir tık uzaktayken niye eğitimden bahsediyoruz?"

veya "neden ulusal eğitim sistemlerinden"...

Ve ben bunun hakkında çok düşünüyorum,

çünkü kendim de bir profesörüm

ve gelecekte bir işim olacak mı emin değilim.

Ve ulusal bakış açısından bakılırsa

bugün hâlâ eğitimin gerçekten önemli bir görevi olduğunu düşünüyorum,

çünkü eğitimin iki görevi veya hedefi var:

toplumu ve kültürü yeniler,

ama aynı zamanda kültürün ve toplumun içinde olan iyi şeyleri korur.

Sadece iş gücü sağlamaz

veya yenilik getirecek insanları yetiştirmez,

aynı zamanda kültürü, değerli şeyleri de gelecek nesillere taşır.

Yani benim

“neden eğitim veya ulusal eğitim sistemleri gerekli”

sorusuna cevabım da toplumla ilgili:

“çünkü kültürler farklı.”

Gerçekten öyleler…

Ve pek de belli bir küresel kültür geliyor gibi görünmüyor,

tarih o kadar uzun ki bu kültürler farklılar

ve farklı oldukları için de farklı eylemler gerektiriyorlar.

Yani Finlandiya'nın başarısından

ya da nasıl başarılı olduğumuzdan bahsettiğimde,

bunun Türkiye’ye uyacağını söylemiyorum.

Kesinlikle değil.

Tabi ki nasıl olduğuna bakabilirsiniz

ve belki buradan bir şeyler alabilirsiniz.

Ve aksi de geçerli:

Finlandiya’nın Türkiye’den öğrenecek çok şeyi olduğuna da inanıyorum.

Bu kesinlikle tek yönlü değil.

Eğitim hakkında birkaç söz…

“Aşamalı Sorgulama” denen bir şey ile çalışıyoruz.

Şimdi bu öğretmenin ve öğrenmenin fazlasıyla Fince bir yolu…

Fin öğretmenler tarafından yaygın olarak biliniyor

ve sınıflarda kullanılıyor.

Özellikle daha küçük çocuklarda…

Daha büyük çocuklarda daha da zorlaşıyor,

ama ilköğretim okulu öğrencilerinde kolay...

Biz buna "Aşamalı Sorgulayıcı Öğrenim" diyoruz.

Önceleri, insanlar problem tabanlı öğrenime değiniyorlardı.

Problem tabanlı öğrenim ile bazı ortak noktaları var,

ama farklı birkaç nokta da olduğunu düşünüyorum.

Temel olarak öğretmen sadece bir bağlam yaratıyor:

ne çalışılacak?

Diyelim ki nesneleri çalışacağız

ve fizik konusu içinde nesneleri ve onların hareketlerini...

Ama araştırma soruları öğretmen tarafından verilmiyor.

Prof. Sugata Mitra’nın örneğinde gösterdiği gibi

onları öğrenciler oluşturuyor.

Soruları onlar buluyor.

Çocukların,bir araştırma sorusu olan

“Uçaklar nasıl uçuyor?” sorusuna yanıtaradıkları bir sınıfı takip ediyordum.

Ve eğer biraz düşünecek olursanız,

bu gerçekten bir mucize: gerçektenağırlar ve havada ilerleyebiliyorlar.

Ve sorudan sonra çocuklardan,

işleyen teoriler veya hipotezler oluşturmaları isteniyor.

Ve uçak örneğinde, çocukların “belki de motordan olabileceğini,

motorların uçağı havada itebileceğini”tartıştıklarını duydum.

Bu eleştirel bir değerlendirme ile birlikte yürüyor.

Bu her zaman herkesle paylaşılıyor.

Bunları notlar olarak paylaşmak için

her zaman bilgisayar sistemleri kullanıyoruz

veya bunu deniyoruz, ama sadece bir tartışma olabilir

veya kalem ve kâğıtla öğrenciler tarafından yazılmış notlar da olabilir.

Eleştirel değerlendirme…

Uçak durumunda olduğu gibi biri

“bu doğru gelmiyor, çünkü sadece süzülen

doğru düzgün motoru olmayan uçaklar gördüm.” diyebilir.

Ve daha sonra öğrenciler daha derin bilgileri araştırmaya başlıyor

ve bu uçak örneğinde olduğu gibi problemi çözüyorlar.

Öğrencilerin nasıl doğru açıklamayıbulduklarını gördüm,

kanatların şekli ile ilgili olarak…

Ve bu çok ilginç…

İlk kez, 8 yaşında bir çocuğun

"Bu tür bir hipotezim var" dediğini gördüm.

Ve benim ilk düşüncem

"Hipotezin ne olduğunu gerçektenbiliyor olabilir mi?" oldu.

Ve bunu onunla görüştükten ve tartıştıktan sonra

beni hipotezin ne olduğunu bildiğine ikna etti.

Ve bence bundan çıkarılacak en büyük ders:

sadece uçakların nasıl uçabildiğini bilmekle kalmayacak,

aynı zamanda bilimsel, mantıksal, çözümsel düşünme

ve araştırma yapma yolunu da öğrenecekler.

Peki, bilgi toplumu ve dijital kültür hakkında birkaç söz…

Bilgi toplumu nedir?

Bu Finlandiya’da kullanılan bir tanım, kültür ve ekonomi ile ilgili:

“Yaratım ve dağıtım, kullanım ve değişimin

önemli rol oynadığı toplumlar bilgi toplumlarıdır.”

Uygulamada toplumlar ve kültürler ile ilgili durum her zaman buydu:

bilginin yaratımı, dağıtımı, kullanımı ve değişimi önemliydi.

Şimdi sadece öncekinden daha önemli hale geldi.

Medya ortamındaki değişimlerden konuşuyordum

ve bence bu değişim oldukça ilginç.

Bu meslektaşım,

Oxford Üniversitesi Yayınlarından çıkan

“Networks of Innovation” (Yenilik Ağları) adlı kitabında,

bu arada gerçekten iyi bir kitap,

telefon konuşmalarının, okyanus ötesi,

Avrupa’dan ABD’ye fiyatlarını gösteriyor.

Ve daha sonra gerçekten bazı ilginç rakamlar veriyor.

1956 yılında

Avrupa’dan Amerika’ya aynı anda

36 telefon görüşmesi yapmak mümkündü.

Benim doğduğum 1970 yılında ise

aynı anda sadece 500 okyanus aşırı telefon görüşmesi yapılabiliyordu.

Başlangıçta enformasyon toplumu veya bilgi toplumu açısından

hangi konumda olduğumuzu görmek oldukça ilginç…

Aynı anda 500 konuşma, bu çok ufak bir rakam...

Şirketler iki kıtada nasıl faaliyet gösterebiliyorlardı ki?

Ve gittikçe, 1998 yılına geldiğimizde fiyat temelde sıfıra iniyor.

Ve bence bu öğrenim ve öğretim bakışaçısından düşünmemiz gereken bir şey…

Tekrar, Sugata Mitra ülkeler arasında Skype’yi nasıl kullandıklarını gösteriyordu

ve tabi ki bu sadece fiyat çok düşük olduğu için mümkün.

Yani değişim bunun gibi bir şeydi.

Medya artık bilgiyi oradan oraya aktaracağınız,

insanların tüketeceği bir şey değil.

Medya tartışmak için bir forum haline geldi,

insanları önceden olduğundan çok daha farklı yolla dâhil etmek için…

Hepinizin bu logoyu tanıyacağını düşüyorum

ama kaçınızın bu hafta Wikipedia'yı kullandığını görmek istiyorum.

Son 2-3-4 yıldır, bu soruyu sorduğumda

herkesin elini kaldırmadığı bir konferans bile görmedim.

Çok yaygın olarak kullanılıyor.

Kaçınız Wikipedia Makalelerini düzeltti?

Epey çok… epey çok…

Wikipedia’nın medya "devriminin"

mükemmel bir örneği olduğunu düşünüyorum.

Tabi ki Netscape ve Twitter… Tüm bunlar…

Facebook ve diğerleri…

Bu sosyal ağ hizmetleri iyi örnekler,

ama bence fenomen olarak Wikipedia

medya ortamındaki değişimin ne olduğunu açıklıyor.

Günümüzde çok değerli olan

ve günde milyonlarca insanın kullandığı bir ansiklopediyi

insanların birlikte oluşturması…

Ve artık kâğıt ansiklopedilere pek de ihtiyacımız yok.

Yani bu dijital kültürün

ve medya ortamında yaşanan değişikliklerin harika bir örneği...

Daha sonra açık öğretim, açık öğrenim…

Bu konuyla ilgili kafamda bir soru işareti var

çünkü bugün açık öğretimin nasıltartışıldığından emin değilim.

Tüm o noktalara katılmıyorum.

Bu, eğitimde bilgisayar kullanmanın

ana paradigmalarının farklı aşamalarınıtanımladığım bir zaman çizelgesi...

Ve bunun detaylarına inmeyeceğim

ama şunu kesinlikle söyleyebilirim ki

sosyal yazılım, ücretsiz ve açık içerik dışında

başka bir şeyle hiç çalışmadım.

Bunlar ağa ve internete ilk bağlandığım1990’ların ortasından başlayarak

işimde kullandığım güçlendirici etmenler…

Yani okulda sadece öğrenci olarak yaşamıyordum,

bir sınıfta programlamayı öğrenme zamanında yaşıyordum.

Bu bulduğum çok ilginç bir paragraf

ve sosyal yazılım fikri hakkında düşündüğümüzde,

açık içerik hakkında düşündüğümüzde, bunun içinde çok fazla bilgelik var.

Ve bu oldukça ilginç bir adam…

Adı Ivan Illich…

1971 yılında yazılmış…

Ve harika, öğrenim ağlarından bahsediyor…

Dünya Çapında Ağın olmadığı zamanlarda...

Ve diyor ki eğitim fikrinin tümünü yeniden gözden geçirmeliyiz.

Ve vurguluyorum, 1971 yılında diyor bunu...

Ve herkesin öğretmen ve herkesin öğrenci olduğu bir sisteme

nasıl sahip olabileceğimizi tartışıyor.

Paylaşarak ve ilgilenerek öğrenebilir ve birbirimize öğretebiliriz.

Ve mükemmel bir eğitim sisteminde üç şeyin olması gerektiğini söylüyor.

Kullanılabilir kaynaklara ihtiyacımız var.

Wikipedia, iyi bir örnek:

istediğiniz zaman girip istediğiniz şeye bakabiliyorsunuz.

Ama bu yeterli değil.

İnsanların onlarla birlikte çalışabilecek diğer insanları bulabileceği

bir sisteme ihtiyacımız var.

Bu sosyal öğrenim fikri...

Akran öğretimi, öğrenimi sunan bir servis olabileceğini hayal ediyordum

ve şimdi gerçekten birkaç tane var. p2pu ve benzerleri...

Ve son nokta da medyanın da çalışması…

İnsanların kamuya sunmak istediklerikonular varsa sunabilmesi, bu mümkün...

Bloglar bunu şimdiden oldukça iyi bir şekilde yapıyorlar.

Ağları kullanma ve öğrenimi kullanma

ve öğrenim amacı ile interneti kullanma fikirleri

son yıllarda birçok tartışma konusu yarattı.

Ben buna “Çevrimiçi Öğrenim Abartması” diyorum…

Ve birçok tartışma var: her şey itibar ile ilgili,

her şey portföylerle ilgili, her şey web ağları,

açık ağ ortamları, açık eğitim kaynakları

ve zengin medya ile ilgili...

Bunların hiçbirine katılmıyorum.

Bence bu bir abartma ve yapılması gereken en doğru şey de değil.

Nedenini açıklayacağım.

Kendilerini farklı kaynaklara bağlayan

ve farklı yerlerden çalışan çocukların

veya yetişkinlerin olduğu bir dünyayı düşünürsek,

bu kulağa hoş geliyor.

Ama o benim kızım ve onun bunu yapmasını istemem.

Takip etmek ve onun hayatına daha fazla dâhil olmak isterim

ve ona yol göstermek...

Yani farklı kaynaklara erişim olanağınaihtiyacımız olduğunu düşünüyorum

ama aynı zamanda çocuğun öğrenimini takip etmeye

ciddi şekilde kendini adamış yakınlardan oluşan

güvenli, kapalı, sıcak bir ortama da ihtiyacımız var.

Yani...

Bence hâlâ okullara ihtiyacımız var ve üniversitelere...

Ve bunun nedeni,

bilimsel şekilde açıklanacak olursa,

uzmanlık ile ilgili...

Uzmanlık nasıl gelişir?

Bu konu hakkında epey araştırma var

ve çok önemli olan bir terim de var.

Bu da “örtülü bilgi”…

Sadece çevrimiçi olarak videolara bakarak

bu seviyede bir öğrenime ulaşamazsanız,

sadece kitaplar okuyarak buna ulaşamazsınız:

dâhil olmanız ve uzman topluluklarına katılmanız gerekir.

Ve bence okullar ve üniversiteler uzman toplulukları olmalı:

uzmanların birlikte çalıştığı gibi, bilim insanlarının birlikte çalıştığı gibi

öğretmenler ve öğrencilerin birlikte çalıştığı topluluklar…

Yani profesyonel uzmanlığa kendilerini adamış insanlara ihtiyacımız var:

öğretmenlere ihtiyacımız var, ebeveynlere de ihtiyacımız var.

Ve daha sonra bence sürdürülebilirliğe ihtiyacımız var.

Ve tabi ki benim cevabım,

iyi okullarda ve iyi çalışma ortamlarında uzman topluluklarına katılabiliriz.

Yani daha önce söylediğim gibi Aşamalı Sorgulama…

Ve son olarak gelecekteki sınıflar hakkında birkaç söz…

Zaman açısından nasıl gidiyorum?

Ha, tamam…

Atlayabileceğim birkaç video var,

belki de bunları sonra seyredebilirsiniz.

Slaytları da alabilirsiniz.

Ama hızlıca şunu göstereceğim,

hepsini seyretmemize gerek yok.

Ama geleceğin sınıflarına nasıl yaklaşıldığına dair

birkaç örnek göstereceğim.

Bunların iyi örnekler olacağını söylemiyorum,

bunlar sadece örnek…

Bunlar hakkında daha sonra konuşabiliriz.

Umalım internet çalışsın, çünkü bunu gerçekten göstermem gerekiyor.

Bağlantımız var mı?

Hadi başka bir örneğe bakalım, belki o da bu arada indirilir.

Ve tekrar söylüyorum, bunun iyi bir örnek olduğunu iddia etmiyorum.

Ama bu bir örnek...

İsviçre'denLozan Üniversitesi'nden...

Yeni inşa ettiler, birkaç yıl önce, yeni bir öğrenim merkezi…

Bu binaya kimin sponsor olduğunu tahmin edin.

Çok ünlü Japon mimarlar… SANAA…

Bu bir ofis… Ve fikir…

Tabi ki kendisi güzel tasarlanmış bir mekân

ama buna öğrenim merkezi dediklerini düşünürseniz.

Ama uygulamada bu bir kütüphane

ama burada hiçbir kitap görmeyeceksiniz.

Yani daha çok insanların gelebileceği

ve kütüphanenin kaynaklarını kullanabileceği

- tabi ki bu kaynakların hepsi çevrimiçi,

küçük gruplar halinde birlikte çalışabileceği

ve mekânı sahiplenebilecekleri açık bir mekân gibi…

Daha sonra göreceğiniz gibi insanlar nasıl bir arada toplanıyor...

Yani bu neredeyse insanların bir araya geldiği

ve küçük gruplar halinde çalıştığı bir tür tarafsız saha…

Ve tabi ki restoranlar

ve öğrencilerin oturabileceği ve çalışabileceği

küçük toplantı odaları gibi hizmetler de var.

Çok güzel bir alan ve aynı zamanda daha büyük sunumlar için

bu yamaçları da kullanıyorlar.

İnsanlar basamaklar üzerine oturabiliyor

ve sunum burada yapılabiliyor.

Hadi biraz daha ileri gidelim, burada toplantı alanlarını da göreceksiniz.

Grup çalışması için öğrencilerin ayırtabilecekleri

küçük toplantı odaları var.

Tamam… Şimdi başka bir örnek…

Youtube yavaş nedense…

Peki, devam edeceğim.

Bunu ziyaret edebilirsiniz.

Mekânın bir resmi var.

Öğretmenin sınıfın önünde ders verdiği

alışılmamış mobilyaları olan bir mekân…

Öğrencilerin oturabileceği iki farklı seviye var.

Hepsinin önünde dizüstü bir bilgisayar var,

hiçbir şey için kullanmıyorlar.

Öğretmen ders anlatıyor

ve öğrencilere çok geleneksel yollarla sorular soruyor.

Ama isterseniz kendi başınıza da bulabilirsiniz.

Bence bu mekânlar kesinlikle inşa edilecek yeni mekânlar olacaktır,

ama inanıyorum ve görüyorum ki okullar kaybolmayacak.

Eski okul mekânlarımız var ve bunları yenilememiz

ve yeni bir şekilde yorumlamamız gerekiyor.

Yani bütün mevcut altyapıdan kurtulup,

bunun gibi binalar inşa etmeye başlayamayız.

Bence, örneğin, Helsinki’de

bazı çok iyi eski okullar,

duvarlarının içinde de bilgi taşıyorlar.

Ünlü bilim insanları o okullarda okudu vesaire vesaire…

Yani bu kültürel bilgi…

Binalardan tamamen kurtulamayız,

binalar için yeni bir yaklaşım düşünmemiz gerekiyor.

Ve gerçekten çok önemli olduğunu düşündüğüm bir konu,

teknolojinin kullanımını düşündüğümüzde...

Çocukların şimdiden sahip oldukları teknolojiyi neden kullanmıyoruz?

Her çocuğun cebinde akıllı bir telefon olması çok da uzak değil.

Peki ne tür uygulamalarımız olabilir,

çocukların her ne olursa olsun

yanlarında olacak bu teknolojiden nerede faydalanabiliriz?

Ve bu büyük bir teknoloji sorusu

ve bence okullar ve eğitim sektörü burada epey eleştirel olmalı

ve açık web fikrinin burada da üstünde durmalı.

Bence iPhone… Benim de bir iPhone’um var…

Uygulamaları seviyorum ama bunlar iPhone’daki uygulamalar…

Diğer telefonlarda çalışmıyorlar.

Ve bunun için bir seçenek var.

Bu da web ve web standartları,

cep telefonları ile de kullanabileceğiniz açık web…

Bu bir alan…

Peki, hadi öğrencilerin her halükarda yanlarında taşıyacakları araçları

nasıl daha iyi kullanabileceğimizi düşünelim.

Bunun için birçok araştırma yapılıyor.

Gelecekte karşımıza çıkacağından emin olduğum bir şey de…

Şu anda yatırım yapmak için çok erken olabilir,

ama büyük, kocaman çoklu kullanıcılıdokunmatik ekranlar olacak...

Bu önemli…

Ekranın başına gidip orada birlikte çalışabileceğiz...

Bunun hakkında da bir videom var. Helsinki Üniversitesi’nden...

Bu arada bu çoklu dokunmatik bir mikroskop...

Öğrenciler bir masanın etrafına toplanıp,

mikroskop resimlerini yakından inceleyebiliyorlar.

Hadi videonun çalışıp çalışmadığına bakalım.

Mikroskop zaten çalışıyor. Ben gördüm.

Peki, sonra kendi başınıza geri dönebilirsiniz.

Tamam, şimdi çalışıyor:

bir örnek…

Tamam, mikroskop orada

ve bir grup öğrenci bunun önüne gelip

ekrana dokunarak görüntüyü yaklaştırabiliyorlar.

Gerçekten etkileyici…

Yani bu büyük çok kullanıcılı dokunmatik ekranlar geliyor

ve bence büyük olacaklar,

şu anki mevcut interaktif beyaz tahtalardan daha büyük olacaklar

ve dokunmatik özellikleri çok daha iyi olacak…

Gelecek başka bir şey de

kesinlikle kişisel çok kullanıcılı dokunmatik ekranlar…

Bu söylemesi garip bir fikir olabilir,

aynı anda kişisel ve çok kullanıcılı...

Ama 'çok kullanıcılı' derken,

aynı anda birden çok elin aynı ekranıkullanabileceğini kastediyorum.

Bu kesinlikle gelecekte eğitim sektörüne girecek bir şey…

Bunun hakkında çok fazla büyük vaat var.

Ve bence bu büyük ekranlarasahip olmaktan

ya da bu kişisel tabletlere veya dokunmatik aygıtlara sahip olmaktan

çok daha önemlisi bunların sorunsuz bir şekilde birlikte çalışabilmesi…

Nasıl öğrencinin dokunmatik ekranı ile tahtada göstermek için bir şey yapıp

daha sonra herkesle birlikte bunun üstünde çalışabilirsiniz?

Bu uygulamalar gerektirir.

Şimdi her şekilde uygulamaların gerekliliğine geldik,

ama bence bunlar web uygulamaları olmalı.

Ve bence bunlar

işbirlikçi Aşamalı Sorgulama öğrenimi için olmalı.

Her çocuğun bir tableti olduğundadüşünebileceğiniz birçok olasılık olur

ve aynı zamanda duvarda bir dokunmatik ekranımız da olabilir.

Düşünebiliyor musunuz,

cihazlar sorunsuz bir şekilde birlikte çalışabildiğinde

öğrencilerin ne tür işbirliği çalışmalarında,

araştırmalarda bulunabileceğini..

Teşekkürler…