Vitamin Öğretmen Portalı

Bulaşıcı iyi bir kelime. H1N1 zamanlarında bile bu kelimeyi severim.

Gülmek bulaşıcıdır, tutku bulaşıcıdır, ilham bulaşıcıdır.

Bazı önemli konuşmacılardan bazı önemli hikayeler dinledik.

Ancak benim için bunların hepsinde bulaşıcı olan,

“Yapabilirim” böceği olarak adlandırabileceğim bir şeyden enfekte olduklarıydı.

Dolayısıyla soru şu: Neden sadece onlar?

Bir milyar insanın yaşadığı bir ülkede, neden bu kadar azlar?

Bu şans mı? Kader mi?

Hepimiz sistematik ve bilinçli olarak enfekte olabilir miyiz?

Dolayısıyla önümüzdeki 8 dakikada sizlerle hikayemi paylaşmak istiyorum.

17 yaşında bu enfeksiyonu kaptım.

Tasarım okulunda öğrenciydim.

Görüşlerime inanan, beni zorlayan ve benimle bardak bardak çay içen yetişkinlere rastladım.

Ve kendimi ne kadar iyi hissettiğimi, bu hissin ne kadar bulaşıcı olduğunu gördüm.

Ayrıca enfeksiyonu 7 yaşında kapmış olmanın çok daha iyi olacağını fark ettim.

Böylece 10 yıl önce Riverside Okuluna başladığımda, burası bir laboratuara dönüştü;

“Yapabilirim” böceğiyle zihni bilinçli olarak enfekte edebilecek bir tasarım süreci oluşturma

ve geliştirme laboratuarı.

Ve öğrenme gerçek hayata dahil edilirse,

yani okul ile yaşam arasındaki sınırları karıştırırsak,

çocukların bilinç yolculuğundan geçeceklerini fark ettim.

Burada değişimi görebilirler ve değişime izin verebilirler,

güçlenebilirler, değişimi yönetebilirler

ve bu da, öğrencinin iyi hissetmesine katkıda bulunur.

Çocuklar daha yetkin hale gelir ve daha az yardıma ihtiyaç duyar.

Ancak bunların tümü sağduyu.

Dolayısıyla sizlere Riverside’da genel uygulamanın nasıl göründüğüne ilişkin ufak bir fikir vermek istiyorum.

Biraz ön bilgi vereyim.

5. sınıf öğrencilerim, çocuk-haklarını öğrenirken

çocuk işçiliğinin ne olduğunu deneyimlemek için 8 saat boyunca kokulu mum yapmışlardı.

Bu onları bir dönüşüme yol açmıştı.

Size şimdi bu yolculuğu anlatacağım

ve siz de onların dışarı çıkıp, dünyayı değiştirebileceklerine olan derin inançlarını görmüş olacaksınız.

Burada onları yuvarlarken görüyorsunuz

ve onlar 2 saat boyunca sırt ağrısı çektikten sonra artık değişmişlerdi.

Ve aynı zamanda dışarı çıkıp

çocuk işçiliğinin yasaklanması konusunda herkesi ikna etmeye çalıştılar.

Ve yüzünün değiştiği ana bakın çünkü o adamın görüşünü değiştirdiğini anlayabiliyor.

İşte bu sınıf içinde olmaz.

Ve bunu yaşadığında “öğretmen bana öğretti”den "bunu yapıyorum’a dönüşüm başlıyor.

Ve bu “Yapabilirim” değişimidir.

Bu, canlandırılabilir ve beslenebilir bir süreçtir.

Ancak çocuklarımızı iyi insanlar haline getirmeye tamam diyen ailelerimiz var,

bu elbette çok doğru, ama peki ya Matematik, Fen ve İngilizce?

Notlara bakalım. Başarılı olduğumuzu görüyoruz.

Veriler sonuca ulaştıran nitelikte.

Çocuklara yetki verildiğinde yalnızca iyi iş çıkarmazlar, çok iyi iş çıkarırlar.

Hindistan’da 2,000’den fazla okulda yapılan bu ulusal seviye belirleme değerlendirmesinde de görülüyor ki,

Riverside öğrencileri Hindistan’da, Matematik, İngilizce ve Fen alanlarında en iyi 10 okulu geçmiştir.

Demek ki işe yarıyor.

Şimdi bunu Riverside dışına taşıma zamanı.

15 Ağustos 2007’deki Bağımsızlık Gününde,

Riverside çocukları Ahmedabad’ı enfekte etmeye karar verdiler.

Artık söz konusu olan Riverside okulu değildi.

Bu tüm çocuklarla ilgiliydi, bu yüzden cesaretimiz tamdı.

Belediye binası ofislerine, polise, basına, şirketlere gittik

ve uyanıp her çocukta yatan potansiyeli ne zaman göreceksiniz dedik.

Çocukları ne zaman şehre dahil edeceksiniz?

Kalplerinizi ve akıllarınızı çocuklara açın.

Peki şehir buna nasıl karşılık verdi?

2007’den bu yana her ay şehir en kalabalık caddelerini trafiğe kapatıp,

bu caddeleri çocuklar ve çocukluk ruhu için bir oyun alanına dönüştürüyor.

Burada çocuğuna “Yapabilirsin” diyen bir şehir var.

Ahmedabad’da enfeksiyon yayılıyor.

Böylece cadde kalabalıklaştıkça

trafik polisi ve belediye devreye giriyor ve cadde çocuklar tarafından yönetiliyor.

Kaykaya biniyorlar, sokak oyunları hazırlıyorlar, oynuyorlar,

hepsi bedava, tüm çocuklar için.

-aProCh çocuklar için bir şeyler yapan bir organizasyon

-ve bunu şehrin diğer taraflarına da yaymayı planlıyoruz.

Şehir buna izin veriyor.

Ahmedabad’da dünyadaki ilk çocuk dostu yaya geçidine sahip.

-Bir şehir bugün çocuklarına bir şeyler veriyorsa gelecekte çocuklar bunu şehre geri verir.

Ve bu nedenle Ahmedabad Hindistan’ın ilk çocuk dostu şehri olarak bilinir.

Modeli anlıyor musunuz?

Önce Riverside’da 200 çocuk,

sonra Ahmedabad’da 30,000 çocuk ve giderek artıyor;

şimdi Hindistan’ı enfekte etme zamanı.

Dolayısıyla 15 Ağustos 2009’da yine Bağımsızlık Günü’nde

100,000 çocuğa “Yapabilirim” dedirttiğimiz aynı süreci tekrar başlatıyoruz.

Nasıl?

8 dile çevrilen ve 32,000 okula ulaşan basit bir araç kiti tasarladık.

Esas olarak, çocuklara basit bir problem verdik.

Şöyle dedik: bir fikri ele alın, sizi sıkan herhangi bir şey olabilir.

Bir hafta seçin ve milyarlarca hayatı değiştirin.

Ve bunu yaptılar.

Hindistan’dan değişim hikayeleri aktı;

Doğu’da Nagaland’dan, Batı’da Jhunjhunu’ya,

Kuzey’de Sikkim’den, Güney’de Krishnagiri’ye.

Çocuklar geniş yelpazede sorunlara çözümler buldular;

yalnızlık, sokak dilencileri, alkolizm

ve Rajasthan’da 16 çocuk evliliğini durduran 32 çocuk.

İnanılmazdı.

Aslında, şunu bir kez daha belirtelim,

yetişkinseniz çocuklara inanın ve şöyle deyin:

"Yapabilirsiniz"...Ve onlar bundan sonra yapabilirler…

İşte Hindistan’daki enfeksiyon.

Bu Rajasthan, kırsal bir köy.

-Ailelerimiz cahil ve onlara okuma yazmayı öğretmek istiyoruz”

İlk kez kırsalda bir okul için sokakta verilen mücadele.

Ailelerine okuryazar olmanın neden bu kadar önemli olduğunu anlatıyorlar.

Değişimin kendisi olmakYAPABİLİRİM

Bakın aileler ne diyor…

-Bu program harika.

-Çocuklarımızın bize okuma yazmayı öğretebilmesinden dolayı kendimizi çok iyi hissediyoruz.

-Öğrencilerimin bu kampanyayı yapmalarından çok mutluyum.

-Gelecekte, öğrencilerimin yeteneklerinden ASLA şüphe etmeyeceğim.

-Bakın! YAPTIlar."

( Plastik poşetlerin Yeniden Kullanımı & Geri Kazanımı )

Haydarabad’da şehir içinde bir okul...

-581. Bu ev 581…

-555’den itibaren toplamaya başlamalıyız!”

Kızlar ve oğlanlar Haydarabad’a çıkıyor.

Oldukça zor ama başardılar.

-Çok genç olmalarına rağmen, bu kadar iyi bir iş çıkardılar.

-Önce toplumu temizlediler, sonra sıra Haydarabad’da ve yakında Hindistan’da!”

-Bu benim için bir vahiydi.

-Beni etkileyen içlerinde gösterecekleri bu kadar çok şey olması.

Açık artırma ile para toplama Guajarat

-Teşekkürler bayanlar ve baylar. Ne güzel bir açık artırma!

Çok iyi bir amaç için harika resimlerimiz var.

Bize verdiğiniz para işitme cihazı almak için kullanılacak.

-Hazır mısınız baylar ve bayanlar? -Evet !

-Hazır mısınız? -Evet !

-Hazır mısınız? -Evet !

İşte tutku böyle bir şey: sokak oyunları, açık artırmalar, dilekçeler…

Demek istediğim şu ki, onlar hayatları değiştirdiler

ve bu gerçekten inanılmazdı.

Öyleyse nasıl hâlâ bize de bulaşmadı?

Bu tutkuya, bu enerjiye, bu heyecana karşı nasıl hala bağışıklığımız olabiliyor?

Biliyorum, çok bilindik ama sözlerimi değişimin en güçlü sembolüyle bitirmek istiyorum: Gandi.

70 yıl önce tek bir adam “yapabiliriz”in gücüyle tüm ulusu etkilemişti.

Öyleyse, bugün enfeksiyonu Hindistan’da 100,000 çocuktan 200 milyon çocuğa kim yayacak?

Biz Hintliler için söylenen sözü unutmadık değil mi?

Öyleyse, bunu biz yapmayacaksak kim yapacak?

Şimdi değilse ne zaman?

Söylediğim gibi, bulaşıcı güzel bir kelimedir.

Teşekkürler.

“Bu reklam filmi, ted.com’dan alınmış olan orijinal videonun sonunda yer almaktadır.”